|
W 1906 r. w kościele św. Mateusza w Pabianicach,
według jego relacji, Rajmundowi
ukazała się Najświętsza Maryja Panna, trzymająca w ręce białą i czerwoną koronę.
Zapytała go, którą chce, dając do zrozumienia, że czerwona oznacza męczeństwo, a
biała czystość.
W 1907 r. Rajmund Kolbe rozpoczął naukę w małym seminarium franciszkanów
we Lwowie, poczym w 1910 rozpoczął nowicjat w zakonie franciszkanów, przyjmując imię
Maksymilian. Śluby wieczyste złożył 1 grudnia 1914 r., przyjmując drugie imię Maria.
W 1912 r. rozpoczął studia w Krakowie, kilka miesięcy później został wysłany do
Międzynarodowego Kolegium Serafickiego w Rzymie. Uzyskał doktorat z filozofii na
uniwersytecie Gregorianum w 1915 r., a z teologii w 1919 r. na wydziale ojców
franciszkanów. Tam też Kolbe zainteresował się matematyką i fizyką. Jako rezultat w roku
1915 w urzędzie patentowym złożył szkic "Eteroplanu", aparatu umożliwiającego podróż w
kosmos. Był to pomysł pojazdu międzyplanetarnego, opartego na zasadzie trójczłonowej
rakiety nośnej.
Przebywając w Rzymie założył wraz z kolegami w 1917 r. stowarzyszenie
osób świeckich Rycerstwo Niepokalanej (Militia Immaculatae), zajmujących się
apostolstwem pod znakiem Maryi. 28 kwietnia 1918 przyjął święcenia kapłańskie.
W 1919 r. wrócił do Polski i podjął wykłady. Aby realizować cele stowarzyszenia
założonego w Rzymie i utrzymywać kontakt z jego członkami od stycznia 1922 r. wydawał w
Krakowie miesięcznik "Rycerz Niepokalanej". Pod koniec tegoż roku przeniesiony do
Grodna, zorganizował tam wydawnictwo i miesięcznikowi nadał charakter pisma
katechetycznego dla masowego czytelnika (w 1938 r. osiągnie nakład 1 mln. egzemplarzy).
W 1927 r. założył pod Warszawą klasztor Niepokalanów, na gruncie podarowanym przez
księcia Druckiego-Lubeckiego. Wydawał tam pisma "Rycerz Niepokalanej", a od 1935 r.
popularny "Mały Dziennik". Oba pisma poruszały nie tylko tematy religijne, ale także
społeczne, polityczne i kulturalne z punktu widzenia katolickiego, ale także bliskiego
pozycji ówczesnej endecji.
W latach 1931-1935 Kolbe prowadził działalność misyjną w
Japonii, gdzie rozpoczął wydawanie japońskiego odpowiednika "Rycerza Niepokalanej", a
wkrótce założył także Niepokalanów Japoński. Podobne ośrodki założył także w Chinach i w
Indiach. W 1936 powrócił do Polski aby kierować Niepokalanowem, który stał się
największym klasztorem katolickim na świecie. We wrześniu 1939 było tam ok. 700
zakonników i kandydatów.
W Japonii Maksymilian Kolbe spotkał się z tzw. małą radiofonią,
czyli stacjami nadawczymi małej mocy zainstalowanymi w wielu punktach kraju. Po powrocie
do Polski postanowił uruchomić tego typu stację właśnie w Niepokalanowie. Zgodnie z
obowiązującym w przedwojennej Polsce prawem nie istniała taka możliwość. Nie tracąc
nadziei zapisał się do PZK i został krótkofalowcem o znaku SP3RN (jak Radio Niepokalanów).
Stacja nadawała na przełomie lat 1937/38, pokrywając swoim zasięgiem praktycznie obszar całego
kraju.
W czasie okupacji hitlerowskiej działalność klasztoru została zawieszona, pozostałych ok.
40 zakonników Niemcy aresztowali 19 września 1939. Po wyjściu na wolność zorganizował w klasztorze
ośrodek usług dla okolicznej ludności i oddał się pogłębianiu formacji pozostałych przy nim
współbraci. Powtórnie aresztowany 17 lutego 1941, przesłuchiwany i więziony na Pawiaku, został
następnie przewieziony do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau, gdzie otrzymał numer 16670.
W obozie dobrowolnie wybrał śmierć głodową w zamian za skazanego współwięźnia, Franciszka
Gajowniczka, który trzy lata później, 25 października 1944 został zwolniony z obozu.
Kolbe zmarł 14 sierpnia 1941 dobity zastrzykiem trucizny - fenolu.
Maksymilian Kolbe
został beatyfikowany 17 października 1971 r. przez papieża Pawła VI, a kanonizowany
przez papieża Jana Pawła II 10 października 1982. 10 października 1998 Stolica
Apostolska uznała świętego za patrona miasta Zduńska Wola, a 10 października 2004 także
patrona Pabianic. 28 maja 2006 w celi św. Maksymiliana Kolbe w obozie Auschwitz modlił
się papież Benedykt XVI.
|
